Vijfenvijftig minuten ontroering op zondag (Dutch)

Terwijl veel jongeren rijkdom najagen om het zo gewenste Instagram-waardige leven te kunnen leiden, zetten clown Arno Huibers en musicus Paul van der Heijden families op humoristische wijze aan het denken met hun theatervoorstelling ‘De Verkleedkoffer’.

Soms word je geraakt door een onverwacht moment van schoonheid. Het kruipt in je poriën en laat je niet meer los, terwijl je alle besef van tijd verliest. Het overkomt mij niet vaak. Afgelopen zondag uitgezonderd. Gelukkig. De voorstelling ‘De Verkleedkoffer’ van Arno Huibers en Paul van der Heijden vertelt op intieme en humoristische wijze het verhaal van de (voor Huibers zeer persoonlijke) keuze voor verbeelding, de weigering tot conformeren aan de hedendaagse drang naar financiële rijkdom, en raakt de thema’s van ons bestaan – geboorte, leven, ouderdom – zonder in audiovisuele clichés te vervallen. Verwacht grootse klanken en verbluffend mooie maskers, maar het zijn de kleinere momenten die het meest ontroeren. Van inspanning trillende spitzen, niet aan de voeten maar aan de handen van Huibers, de elpee Swan Lake op de grond, het overhemd dat moet worden gestreken, de in herhaling vallende oude vrouw – gespeeld door Huibers – die de weg naar huis niet meer kan vinden.

De Verkleedkoffer
photos : Arno Huibers

Nu heb ik weinig verstand van toneel en muziek. Waarschijnlijk doe ik clown-acteur Huibers en musicus Van der Heijden dan ook tekort en verdienen ze lof voor zo veel meer dan ik kan bedenken. Maar het zou hoogst oneerlijk zijn helemaal niets te schrijven over een voorstelling die zowel kinderen als volwassenen kreten van verrukking ontlokt in het theatertje aan de Eindhovense Kalverstaat. Voor aanvang schenkt Huibers koffie, na afloop bemant Van der Heijden de kleine bar. Een knipsel over het aanhalen van de overheidssubsidiebroekriem is tussen de foto’s van Huibers’ indrukwekkende carrière aan de muur geschoven. In magazine Frits lees ik dat de man die onder andere aan de basis stond van de Cliniclowns het vooral op eigen kracht moet zien te redden. ‘Als een clown naar de maan wijst, kijk dan naar de maan en vergeet zijn vinger’ staat op de muur van de woning waar in de achtertuin een pipowagen als kassaloket dient. Als ik vertrek voel ik me schuldig. Over de betaalde entreeprijs. Die vind ik namelijk te laag voor deze vijfenvijftig minuten ontsnapping aan dagelijkse beslommeringen. Gaat dat zien. Kaarten voor april en mei zijn verkrijgbaar via www.arnohuibers.nl

Gwen Teo

Volg the complex society op Instagram

Copyright 2019 the complex society – Teomedia

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.